De burgemeester zal behoorlijk bekend zijn, is mijn verwachting en van de wethouders zal waarschijnlijk Karsten Klein het beste scoren. Van de laatste draait de PR machine goed. Van de rest verwacht ik niet veel hoge scores. Over de bekendheid van de raadsleden heb ik mijn ernstige twijfels. Misschien ligt het aan mij maar de raadsleden, de volksvertegenwoordigers, schitteren door afwezigheid. Uiteraard gaan ze her en der wel eens de stad in. Toch blijven de werkbezoeken uit en ik krijg steeds meer het idee dat helaas veel raadsleden de stad niet kennen.  Slechte zaak, dames en heren; nog ruim 1 jaar te gaan en dan breekt de verkiezingskoorts weer los.

Terug naar de wijkorganisatie Kom Loosduinen. Zoals u waarschijnlijk weet ben ik jaren actief geweest in deze organisatie en in de Commissie Loosduinen. Vrijwilligerswerk wat veel van je vraagt. Veel lezen, veel vragen, veel overleg met de wijkbewoners en veel brieven schrijven. In 2009 is er een fikse rel geweest in deze wijkorganisatie. Uiteindelijk heeft men de draad opgepakt met een nieuw bestuur.  Kennis en kunde zijn noodzakelijk om het geluid van de bewoners door te laten klinken. Geen makkelijke opgave want veel bewoners voelen zich niet meer vertegenwoordigd door wijkorganisaties en de Commissie Loosduinen. Dit gevoel kan natuurlijk wel positief beïnvloed worden. Bewoners wijzen op actuele politieke zaken, bewoners uitnodigen om meningen te formuleren en lezen, enorm veel stukken lezen. Bewonersparticipatie is de opdracht en kritisch de voorstellen van de gemeente volgen. De wijkorganisatie Kom Loosduinen is boos op mij want ik schrijf niet poeslief over de Kom Loosduinen. Er zijn nogal wat zaken waar zij de plank misslaan. Zou niet erg zijn wanneer de gemeente niet handenwrijvend, de mening van de wijkorganisatie, zou misbruiken. Op dat moment zijn bewoners de dupe van te weinig kennis en kunde en of van eigen meningen. Het laatste artikel van mijn hand ging over de molen en de molenbiotoop. De molenaar gaf een interview waarin hij, ondanks waarschuwingen aan wijkorganisaties en de gemeente, geconfronteerd werd met het overtreden van het bestemmingsplan.  Via twitter heeft de Telegraaf de kat de bel aangebonden en de gemeente moest erkennen dat zijn hun eigen regels niet kende. De extra kosten die gemaakt moeten worden gaan ten koste van “ons” stadsdeelbudget. Zonde van het geld!

Waar zit nu toch de pijn van de lange tenen van deze wijkorganisatie Kom Loosduinen?

De pijn is schijnbaar nog steeds niet over ten aanzien van de bestuurswisseling. Een wespennest wordt mij door bewoners voorgehouden. Het deert mij niet; belangrijker is het dat u en de politiek op de hoogte zijn van het wel en wee in het dorp. Uiteindelijk ben ook ik als stukjesschrijver voor de Loosduinse Krant altijd aan de slag om Loosduinen op de politieke kaart te houden, de bewoners aan het woord te laten en te duiden daar waar wenselijk is. En ja, ik ben en blijf kritisch naar bewonersorganisaties en de Commissie Loosduinen. Kritiek is gratis advies.  Even voor de duidelijkheid: ik ben bezig met het bestuderen van het bestemmingsplan Loosduinen (centrum). Veel fouten, veel gedoogsituaties nu gelegaliseerd en wanneer ik het goed lees, een mogelijkheid voor een coffeeshop. Laat ik nu lezen dat de wijkorganisatie wel een advies uitgebracht heeft maar niet de bewoners te hebben gehoord. Is de volgende rel nu weer geboren? Denk van wel maar ik kan er mee leven.

Onze kiezers bevinden zich niet in de volksbuurten. Onze kiezers wonen in merendeel in de wat betere wijken tot aan de rijken wijken aan toe. Het CDA zet niet in om de kiezers vanuit de andere helft van de stad aan zich te binden. De al jarenlange in toenemende mate, onvrede en vervreemding in eigen buurt, heeft het CDA naast zich neergelegd. Wijken waar nog betrokken allochtone- en autochtone Hagenaars tevergeefs op het CDA wachtten. Hun problemen deden er slechts toe vanachter de bureaus waar de ambtelijke en politiek gekleurde stukken werden gelezen.  Maxime Verhagen doet een poging om het CDA duidelijk te maken dat het CDA niet meer mag wegkijken.  Er is niet zo zeer een buitenlander angst er is onderhand een enorme frustratie ontstaan dat woningbouwcorporaties, welzijnsinstellingen, de handhavers, de politie niet doen wat zij moeten doen. De achterstandswijken, vroeger volksbuurten genoemd, zijn volgestroomd met talloze etniciteiten. De autochtone huurders zijn weggetrokken. Nederland importeerde veel mensen die als laagopgeleiden wel een dikke boterham met beleg voor werkgevers zorgden, dat dan weer wel. De weinige Nederlandse huurders en sommige huiseigenaren bleven achter. Soms betrokken en actief in vrijwilligerswerk om de wijk leefbaar te houden of te verbeteren. Zij klaagden bij de politie over onderverhuur, dealen, de leefomgeving en andere zaken die de wijk lieten verloederen. De allochtone bewoners,  niet de hoogopgeleide allochtoon, klagen niet. Geen klachten bij de politie, geen aangiften; zij kijken wel uit. Veelal komen zij uit landen waar je de politie beter kan ontwijken; gewoon voordeur dicht. Sommige wijken zijn verworden tot de afvoerputjes van de maatschappij. Bewoners met zoveel problemen, kinderen die op straat eindeloos rondbanjeren, huiselijk geweld, eerwraak, armoede en jongeren die ontsporen. Mijn CDA keek weg; dit waren niet de kiezers noch de wijken waar het CDA actief was en dit waren de problemen die mijn CDA liever niet zag of wilde kennen. Maxime Verhagen heeft gelijk; mijn CDA keek weg en liet allochtone- en autochtone burgers in de kou staan. De PvdA, de VVD en het CDA zijn schuldig aan het ontstaan en de groei van de PVV en nu Maxime Verhagen dit verwoordt, is het huis te klein. Het CDA moet weer een volkspartij worden; het enige antwoord op de PVV. Dichtbij mensen en voor mensen. In Den Haag groeit de PVV gestaag door. Landelijk en lokaal kan deze partij populistisch roeptoeteren; meer hoeven zij niet te doen. Maxime Verhagen heeft gelijk; het CDA moet weer volkspartij worden. Het beleid van pamperen, wegkijken en spiegeltjes en kraaltjes heeft gefaald. Het wordt tijd dat het CDA in de grote steden de quote; zacht waar het kan en hard waar het moet, gaat omarmen. Kansen voor jongeren maar ook ingrijpen wanneer dat nodig is. Misschien moet Den Haag de Rotterdam-wet invoeren om de wijken lucht te geven en te herstellen. Ook de woningbouwcorporaties moeten aan de bak. Wijken verloederen meer em meer, sloopplannen zijn uitgesteld en steeds meer wordt de straat de jungle, waar niemand verantwoordelijk is. De Vogelaarwijken zijn niet vooruit gegaan, de integratie stagneert en nog steeds vallen leerlingen buiten de boot. Kortom, waar is dat geld aan besteedt? Geen angst voor allochtonen maar wel eerlijk zijn dat de autochtonen niet terug hoeven in de tijd maar onze allochtone Hagenaars vooruit moeten. De tijd is voorbij dat klagen van (nog) betrokken bewoners gezien wordt als zeuren. Zij zeuren niet; zij hebben gelijk. Kathleen Ferrier slaat de plank mis wanneer zij meent dat Maxime Verhagen en dit kabinet vanuit “wij” denken en ” hen” onverschillig tegemoet treden. Stop met mensen afhankelijk te maken maar geef kansen voor hun toekomst. “Zij” zullen daar ook hard voor moeten werken.

De inleiding schrijf ik op om u mee te nemen in mijn politieke ontwikkeling. Afkomstig uit de wereld van bewonersorganisaties, db lid van een adviescollege voor de Haasge raad werd ik uiteindelijk voor 2 perioden raadslid voor het CDA. Een raadslid die bewust koos om na al het leeswerk en vergaderingen, de ogen en oren van de wijk te zijn. Gekscherend werd en word ik de straatmadelief genoemd en ook die duiding voel ik al een geuzennaam.

Een CDA straatmadelief is zoals gebleken niet zo des CDA’s en zeker niet bevorderlijk voor een glanzende politieke carrière. Je hoort (te) veel. je ziet (te) veel en je krijgt een andere kijk op de samenleving/kiezers. Je wordt een thermometer die de temperatuur kan aangeven en die uitstekend weet waar de schoen wringt. Die kennis en de daarbij behorende inzichten zijn geen gewilde kost en tel daarbij op de problemen in de toenmalige fractie en mijn lot was geveld. Het zei zo; in de politiek loop je krassen op. Gelukkig kan ik zaken en personen scheiden; dat scheelt veel boosheid en frustratie.

Na enige treurnis bedacht ik dat mijn kennis en kunde die ik in de loop der jaren heb opgebouwd, deze in te kunnen gaan zetten voor mijn stadsdeel. Na ruim een jaar lang ploeteren om in de CDA stadsdeelwerkgroep Loosduinen, het CDA anno 2011 terug op de kaart te brengen, loop ik tegen muren op die niet te slechten zijn. Zichtbaar zijn, bereikbaar zijn en adviezen schrijven aan de 3 koppige fractie die dat naar mijn mening hard nodig heeft. Moeizaam en soms onaangenaam werd deze weg. Het oude vertrouwde CDA denken zit nog diep in de vezels.  Kritiek is gratis advies wordt helaas nog teveel als aanval betiteld. Mijn drang om dichtbij de menen te zijn, een professionele organisatie waarbij iedereen naar kennis en kunde een plek heeft bleek nog veel stappen te ver. De laatste maanden ben ik moe van de kussens opschudden en uiteindelijk moet ik constateren dat de stadsdeelwerkgroep Loosduinen niet de stap wil of kan zetten om actief dichtbij de bewoners en de fractie te kunnen staan. Het CDA is gemarginaliseerd in alle grote steden en de gemiste steun van de landelijke politiek,  dobberende CDA standpunten en niet de drive of misschien niet de vechtlust te hebben om te knokken voor iedere stem en lering te trekken uit fouten uit het verleden hebben mij doen besluiten om te stoppen met actief deel te nemen aan deze groep. Natuurlijk zal ik de fractie inlichten wanneer er prangende zaken spelen en natuurlijk zal ik wethouder Karsten Klein waar nodig de helpende hand bieden.

Voor de stad doe ik alles.

Mijn passie voor de stad is niet over; ik houd van Den Haag. Dus… niet getreurd; met een aantal betrokken mensen uit allerhande geledingen en politieke kleur wordt de Haagse Denktank opgestart. Kritisch, opbouwend waar het kan en streng waar het moet. De Haagse Denktank zal alle fracties en het college adviseren, de media inzetten en de sociale media van harte gebruiken om de Hagenaars te betrekken bij de besluitvoornemens van het bestuur en natuurlijk de raad beïnvloeden. Mocht u over kennis en kunde beschikken en gemeentelijke stukken willen lezen en actief proberen de stad Den Haag te verbeteren, neem gerust contact op. Een aantal denkers spelen al met het idee om weer “bij Vonk aan de keukentafel”  afgevaardigden van organisaties en de pers uit te nodigen. We gaan van start!!!!

bron: http://www.rtvnoord.nl/nieuws/nieuws.asp?pid=91540

Voorheen had elke verslaafde had een eigen case-manager, dus zij kenden elkaar. Maar als er andere hulp nodig was dan werd gewoon de hulpverlener van dienst ingeschakeld. Voor de verslaafde soms een onbekende. Nu zijn er vaste teams van ongeveer tien hulpverleners. Die kennen de hele groep verslaafden en bieden hulp al naar gelang nodig is.

De teams gaan de verslaafde thuis opzoeken. Daardoor verwacht de Verslavingszorg een effectievere hulpverlening te kunnen bieden omdat opname in een kliniek vrijwel overbodig wordt. Niet alleen is thuishulp goedkoper, het is ook laagdrempeliger voor de patiënt.

Verslavingszorg verwacht goede resultaten te behalen met deze vorm van hulpverlening.

Dit klinkt misschien als een legitieme vraag om veranderingen door te voeren, maar als je inhoudelijk gaat kijken en de aanleiding waarom de gemeente dit allemaal wil doorspit gaan je haren spontaan overeind staan! In feite is men opgestaan en heeft gezegd: Wij vinden dat er veranderingen moeten komen en eisen dat jullie zo en zo gaan werken! Erg opmerkelijk als je dan merkt dat er behalve flink bezuinigen op allerlei gemeente uitgaven geen enkele concrete aanwijzing was om de hele boel op de schop te gaan gooien!! Het lijkt er wel op alsof onze bestuurders in het college bijeen waren en elkaar de opdracht gaven om alles waar ze geld aan uitgaven eens onder de loep te nemen! Absoluut een lovenswaardig initiatief, maar om dan vervolgens diverse beleidsadviseurs en ambtenaren opdracht te geven de boel te gaan onderzoeken, checken en met een conceptadvies te laten komen waaruit blijkt dat er absoluut geen praktijk en of inhoudelijke kennis was van bewonersparticipatie is stuitend!

Voor heel veel bewonersorganisaties kwam het concept als een donderslag bij heldere hemel en als snel kwam naar voren dat simpele bezuinigingen eigenlijk de oorzaak waren om de boel om te gooien! Inhoudelijk ging het stuk al mank vanwege verkeerde aannames en van daaruit gekoppelde randvoorwaarden wensen en discussiepunten! Het meest opmerkelijk is wel het gegeven dat het college dingen wil van bewonersorganisaties, maar dat in de stukken elke vorm van zelfkritiek aan het adres van het gemeentelijk apparaat ontbreekt! Onze bestuurders varen dus blind op de door hun aangeleverde stukken/adviezen van de ambtenaren en zeggen vervolgens hoe het moet! Alsof ze zelf geen enkele kennis hebben van de praktijk! Het lijken wel een stelletje burgers die vinden dat anderen beter hun best moeten doen terwijl ze zelf geen fouten maken!

Nou! Ik kan u vertellen dat de ambtenaren die deze bestuurders inhuren gigantische fouten maken! Zoals het te laat sturen van stukken die van belang zijn! Stukken te adresseren aan twee voorzitters geleden of aan overleden voorzitters! Of gewoon de bo totaal niet te informeren! En dan de werkgroepen! Ambtenaren en politiek bepalen bijna altijd de spelregels en verdedigen zich dan door te zeggen dat BO’s niet alle mensen vertegenwoordigen!! Wat is dan de waarde van meedoen aan werkgroepen? En een wethouder maar roepen dat er democratisch gehandeld wordt! Maar ook zijn er ambtenaren die het belang van een groepje ( die ineens een plannetje verzint dat algemeen belang schaadt!) boven het algemeen belang van de BO stelt! En als laatste het totaal ontbreken van enkele controle of gezamenlijk evalueren van het functioneren van de BO’s op jaarbasis! In diverse nota’s staat wel besproken wat er verwacht wordt ( ijkpuntennota en zo!) maar nergens regels of afspraken over controle!

Maar!! Omdat het college dit wel doorzet ( waarbij het wrang is dat het college eerst haast had en bewoners een einddatum oplegde, vervolgens erg stil werd en nu ineens weer eist snel te reageren op een tot gedrocht geworden nota die niet gaat werken en bewoners vraagt snel en bedrijfsmatig te reageren!) hebben we het er wel mee te doen! En dat is niet makkelijk! Want oordelen over plannen die gewijzigd zijn, maar nog steeds in basis op een verkeerde leest waren geschoeid doet je afvragen of uiteindelijk nog wel een werkbare situatie overeind blijft!
Toch een poging van mij om wat ideeen te geven en veranderingen te eisen!

Zo moet de eis om een activiteiten planning in te leveren gewoon van tafel! Je kan namelijk niet van bewoners/ vrijwilligers eisen dat ze een bedrijfmatige jaarplanning inleveren. Hiermee verplicht je vrijwilligers altijd beschikbaar te zijn en dat kan niet! Bovendien worden deze BO’s dan concurrenten van welzijnsinstellingen ( BOOG EN WELZIJN) die er geld mee verdienen! En het wordt onoverzichtelijker welk plan het beste is en wanneer de subsidie binnenkomt! Daarnaast zal het gemeentebestuur toch echt eens ook binnen haar eigen apparaat een afspraken moeten maken om juist een uniforme informatiestroom naar bewonersorganisaties op gang te brengen.
Wat is dan wel een oplossing? Ik zal het zeggen! Maarrr dan moet dit beleidskader eigenlijk helemaal van tafel en de bezuinigingsplannenopgeschort!

Ik ben ervan overtuigd dat als je echt toe wil naar een belangrijkere rol voor bewonersorganisaties er een aantal dingen moeten gebeuren!

1-   Bewonersorganisaties moeten allemaal volgens dezelfde statuten werken. ( De statuten en functieomschrijvingen van het WOS zijn up to date! En democratisch)
2-   Via stadsdeelkantoor moet wekelijks/maandelijks overleg zijn met bo’s over alles wat binnen komt en met de welzijnsorg. erbij. Dan kunnen afspraken gemaakt worden wie wat waar oppakt en ontstaat zicht op waar de subsidiestromen heengaan.
3-   Naar alle andere groepen ( actiegroepen, vve’s, enz. enz.) moet duidelijk gecommuniceerd worden dat de BO’s gesprekspartner zijn! Al die groepen kunnen dan commissies van de BO worden en van de faciliteiten gebruik maken. Ook hierdoor meer info op 1 punt en dus duidelijker.
4-   Er komt een jaarlijks evaluatiegesprek met de bo’s over knelpunten, democratisch handelen enz.
5-   Gemeentelijk apparaat maakt interne afspraken met alle diensten hoe te communiceren naar bo’s ( alles projectleiders bijv. verplichten concact op te nemen met groep die wekelijks maandelijks bij stadsdeelkantoor zaken doorneemt!

Deze 5 punten doorvoeren is makkelijker gezegd dan gedaan! Maar indien te impliceren ontstaan niet alleen meer en betere communicatielijnen, je brengt meer informatie naar elkaar toe en nog niet betrokken of geactiveerde burgers krijgen een duidelijkere bestuursstructuur voorgeschoteld.
Bij de BO’s  moet je wezen wat de gemeente werkt met hun samen en overlegt alleen met hun en de ingehuurde organisaties! 
Daarnaast denk ik dat je uiteindelijk ook nog eens veel meer gaat overhouden!! Denk maar eens aan alle informatieavonden voor de wijk op 1 punt! In een gebouw overleg door allerlei belangengroepen enz. enz, Wat dat al aan geld kan schelen!

Maar wie ben ik?
Jan Brand
Voormalig voorzitter Wijk Overleg Scheveningen dorp