De laatste maanden twijfel ik. Met mijn hart voel ik mij verbonden met het CDA; mijn verstand vraagt zich af wat ik nog in deze club doe. Als Haagse politica die met hart en ziel zich inzet voor Den Haag en haar bewoners twijfel ik steeds meer. Door al meer dan dertig jaar actief te zijn in de politiek heb ik toch enig inzicht en doorzicht verworven. De laatste jaren steeds meer als een roepende in de woestijn en opboksend tegen de oude politiek, die vasthoudt aan zekerheden die niet meer bestaan.  Bestuurderspartij wordt door menigeen als CDA geuzennaam gezien terwijl juist door deze arrogantie, de partij zich uitholt en visieloos in de politieke arena staat. Waar staat mijn CDA nog voor?  Geen idee; mijn partij is zoekende en heeft het contact met de burgers verloren. In de grote steden is het CDA weggevaagd en mijn partij heeft de boot gemist

Onze kiezers bevinden zich niet in de volksbuurten. Onze kiezers wonen in merendeel in de wat betere wijken tot aan de rijken wijken aan toe. Het CDA zet niet in om de kiezers vanuit de andere helft van de stad aan zich te binden. De al jarenlange in toenemende mate, onvrede en vervreemding in eigen buurt, heeft het CDA naast zich neergelegd. Wijken waar nog betrokken allochtone- en autochtone Hagenaars tevergeefs op het CDA wachtten. Hun problemen deden er slechts toe vanachter de bureaus waar de ambtelijke en politiek gekleurde stukken werden gelezen.  Maxime Verhagen doet een poging om het CDA duidelijk te maken dat het CDA niet meer mag wegkijken.  Er is niet zo zeer een buitenlander angst er is onderhand een enorme frustratie ontstaan dat woningbouwcorporaties, welzijnsinstellingen, de handhavers, de politie niet doen wat zij moeten doen. De achterstandswijken, vroeger volksbuurten genoemd, zijn volgestroomd met talloze etniciteiten. De autochtone huurders zijn weggetrokken. Nederland importeerde veel mensen die als laagopgeleiden wel een dikke boterham met beleg voor werkgevers zorgden, dat dan weer wel. De weinige Nederlandse huurders en sommige huiseigenaren bleven achter. Soms betrokken en actief in vrijwilligerswerk om de wijk leefbaar te houden of te verbeteren. Zij klaagden bij de politie over onderverhuur, dealen, de leefomgeving en andere zaken die de wijk lieten verloederen. De allochtone bewoners,  niet de hoogopgeleide allochtoon, klagen niet. Geen klachten bij de politie, geen aangiften; zij kijken wel uit. Veelal komen zij uit landen waar je de politie beter kan ontwijken; gewoon voordeur dicht. Sommige wijken zijn verworden tot de afvoerputjes van de maatschappij. Bewoners met zoveel problemen, kinderen die op straat eindeloos rondbanjeren, huiselijk geweld, eerwraak, armoede en jongeren die ontsporen. Mijn CDA keek weg; dit waren niet de kiezers noch de wijken waar het CDA actief was en dit waren de problemen die mijn CDA liever niet zag of wilde kennen. Maxime Verhagen heeft gelijk; mijn CDA keek weg en liet allochtone- en autochtone burgers in de kou staan. De PvdA, de VVD en het CDA zijn schuldig aan het ontstaan en de groei van de PVV en nu Maxime Verhagen dit verwoordt, is het huis te klein. Het CDA moet weer een volkspartij worden; het enige antwoord op de PVV. Dichtbij mensen en voor mensen. In Den Haag groeit de PVV gestaag door. Landelijk en lokaal kan deze partij populistisch roeptoeteren; meer hoeven zij niet te doen. Maxime Verhagen heeft gelijk; het CDA moet weer volkspartij worden. Het beleid van pamperen, wegkijken en spiegeltjes en kraaltjes heeft gefaald. Het wordt tijd dat het CDA in de grote steden de quote; zacht waar het kan en hard waar het moet, gaat omarmen. Kansen voor jongeren maar ook ingrijpen wanneer dat nodig is. Misschien moet Den Haag de Rotterdam-wet invoeren om de wijken lucht te geven en te herstellen. Ook de woningbouwcorporaties moeten aan de bak. Wijken verloederen meer em meer, sloopplannen zijn uitgesteld en steeds meer wordt de straat de jungle, waar niemand verantwoordelijk is. De Vogelaarwijken zijn niet vooruit gegaan, de integratie stagneert en nog steeds vallen leerlingen buiten de boot. Kortom, waar is dat geld aan besteedt? Geen angst voor allochtonen maar wel eerlijk zijn dat de autochtonen niet terug hoeven in de tijd maar onze allochtone Hagenaars vooruit moeten. De tijd is voorbij dat klagen van (nog) betrokken bewoners gezien wordt als zeuren. Zij zeuren niet; zij hebben gelijk. Kathleen Ferrier slaat de plank mis wanneer zij meent dat Maxime Verhagen en dit kabinet vanuit “wij” denken en ” hen” onverschillig tegemoet treden. Stop met mensen afhankelijk te maken maar geef kansen voor hun toekomst. “Zij” zullen daar ook hard voor moeten werken.

Gisteravond de commissie samenleving bekeken en ach toch, wat een treurnis. Wethouder van Engelshoven D66 besprak haar voorstel om haar deel van de bezuinigingen inzake de bibliotheken te verdedigen en te duiden. 6 Filialen gaan gesloten worden en een visie, flankerend beleid en geld daarvoor ontbreken in dit plan. Wel een minestronesoep waarin alle ideetjes gegooid zijn. Deze wethouder vraagt dus aan de raad een carte blanche en dat is toch te gek voor woorden. De raad mag verwachten dat een raadsvoorstel, controleerbaar is en dat de effecten van dit voorstel meetbaar zijn en dat uiteindelijk de wethouder afrekenbaar is. De PvdA en het CDA hebben een voorbehoud gemaakt en terecht. Nu maar afwachten of beide partijen niet door de knieën gaan. Dit raadsvoorstel moet snel teruggenomen worden en opnieuw en aangepast in behandeling genomen worden. Vertrouwen op bruine ogen en slechts een verbale garantie mag niet voldoende zijn voor een positief ja van de raad. Slechte zaak voor Den Haag en slecht voor ons bewoners.

Hoe vaak heb ik al moeten horen dat ik anders ben dan anderen. In mijn jeugd een trauma en in mijn verdere leven een geuzentitel. Wanneer je jong bent wil je eigenlijk bij de grote groep horen en wanneer levenswijsheid om de hoek komt kijken is dat erbij horen niet belangrijk meer. Vrijdenken noem ik dat anders dan anderen zijn  en ik voel mij daar uitermate wel bij.

De inleiding schrijf ik op om u mee te nemen in mijn politieke ontwikkeling. Afkomstig uit de wereld van bewonersorganisaties, db lid van een adviescollege voor de Haasge raad werd ik uiteindelijk voor 2 perioden raadslid voor het CDA. Een raadslid die bewust koos om na al het leeswerk en vergaderingen, de ogen en oren van de wijk te zijn. Gekscherend werd en word ik de straatmadelief genoemd en ook die duiding voel ik al een geuzennaam.

Een CDA straatmadelief is zoals gebleken niet zo des CDA’s en zeker niet bevorderlijk voor een glanzende politieke carrière. Je hoort (te) veel. je ziet (te) veel en je krijgt een andere kijk op de samenleving/kiezers. Je wordt een thermometer die de temperatuur kan aangeven en die uitstekend weet waar de schoen wringt. Die kennis en de daarbij behorende inzichten zijn geen gewilde kost en tel daarbij op de problemen in de toenmalige fractie en mijn lot was geveld. Het zei zo; in de politiek loop je krassen op. Gelukkig kan ik zaken en personen scheiden; dat scheelt veel boosheid en frustratie.

Na enige treurnis bedacht ik dat mijn kennis en kunde die ik in de loop der jaren heb opgebouwd, deze in te kunnen gaan zetten voor mijn stadsdeel. Na ruim een jaar lang ploeteren om in de CDA stadsdeelwerkgroep Loosduinen, het CDA anno 2011 terug op de kaart te brengen, loop ik tegen muren op die niet te slechten zijn. Zichtbaar zijn, bereikbaar zijn en adviezen schrijven aan de 3 koppige fractie die dat naar mijn mening hard nodig heeft. Moeizaam en soms onaangenaam werd deze weg. Het oude vertrouwde CDA denken zit nog diep in de vezels.  Kritiek is gratis advies wordt helaas nog teveel als aanval betiteld. Mijn drang om dichtbij de menen te zijn, een professionele organisatie waarbij iedereen naar kennis en kunde een plek heeft bleek nog veel stappen te ver. De laatste maanden ben ik moe van de kussens opschudden en uiteindelijk moet ik constateren dat de stadsdeelwerkgroep Loosduinen niet de stap wil of kan zetten om actief dichtbij de bewoners en de fractie te kunnen staan. Het CDA is gemarginaliseerd in alle grote steden en de gemiste steun van de landelijke politiek,  dobberende CDA standpunten en niet de drive of misschien niet de vechtlust te hebben om te knokken voor iedere stem en lering te trekken uit fouten uit het verleden hebben mij doen besluiten om te stoppen met actief deel te nemen aan deze groep. Natuurlijk zal ik de fractie inlichten wanneer er prangende zaken spelen en natuurlijk zal ik wethouder Karsten Klein waar nodig de helpende hand bieden.

Voor de stad doe ik alles.

Mijn passie voor de stad is niet over; ik houd van Den Haag. Dus… niet getreurd; met een aantal betrokken mensen uit allerhande geledingen en politieke kleur wordt de Haagse Denktank opgestart. Kritisch, opbouwend waar het kan en streng waar het moet. De Haagse Denktank zal alle fracties en het college adviseren, de media inzetten en de sociale media van harte gebruiken om de Hagenaars te betrekken bij de besluitvoornemens van het bestuur en natuurlijk de raad beïnvloeden. Mocht u over kennis en kunde beschikken en gemeentelijke stukken willen lezen en actief proberen de stad Den Haag te verbeteren, neem gerust contact op. Een aantal denkers spelen al met het idee om weer “bij Vonk aan de keukentafel”  afgevaardigden van organisaties en de pers uit te nodigen. We gaan van start!!!!